Descrizione, testo e note nel documento allegato.
Ul Natàl de quarant’ònn fa
l’è de ricurdà.
La gésa sèmper piena per la nuvèna
che frècc che gh’éra
l’éra frégia gelada
se vedeva ul fiâ che se bufava.
La néf la mancava mai
e i candelòtt de giasc a paraven i grundài.
A la matina de Natàl a favum ul büsechén
e chi al ghe piaséva no al mangiava ul süpén.
Gh’éra in gir un muvimènt
ma a chi tèmp là ai bagài
Gesœu Bambén al ghe purtava niènt.
A mesdé a favum una pignata de risòtt,
quéll che creséva al metevén in del baslòtt:
bisugnava daghen un pô anca ai animàl
perchè l’èra ul dé de Natàl.
Me pâ a tœutt i bésti ghe la dava
e in di gaén ghe la metéva:
anca lur héren de capé
che l’éra un bèll dé.
Ul pròns al favum in stala con tüta la niada,
quàter bàll de paia e una bèla taulada,
misê, nòna, pâ e mòm
e tœutt i bagài che g’héra fòm.
Gh’éra sœu la stüa una pignatina col capón
al lasava un bón prufœum.
Oh cume al se güstava,
anca se la vaca la cagava:
ogni tònt la se vultava indrê
la capiva che l’éra fésta anca per lé;
ul cavàll al rugniva
e al tegnéva cumpagnia;
i gaén a cantaven
e un quéi œuf al faven.
L’éra una véra faturìa,
tœutt i stall éren in alegrìa,
sènsa radio nè televisión
l’éra un coro de vus per tœutt i cantón.
Finî de mangià
se rusciavum là a cantà,
la vus la curiva
e tœucс vegniven a sentila.
Gh’éra l’üsònsa de andà in di parènt
a dê la puesìa.
Me pâ al me purtava a dila anca a l’usterìa,
me daven la bunamòn
e nel salvadanê la metévum là per dumòn.
A la sira finî de mangia gh’éra ul rusari,
mé a bufavi perchè al finiva mai,
g’héri premüra de giügà al tumbulón
se segnava i nümer con i gròn de furmentón.
Mia pôra mòm la diséva cinquina
invéce ghe n’ calava amò vœun de finé la fila.
Con cinquònta ghèi
a pasavum la serada cumè tònti fredèi.
Sènsa acorges arivava la mesanòcc,
a smursavum la lœum
e vegnévum fœura a vœun a vœun.
Gh’éra un panorama de restà incantâ
una nevada che a spedanala l’era un pecâ.
Adasi adasi la sa schisciava
e se purtavum in sœu la scala.
Arivavum in sœu ‘l lubiètt
per andà in lètt,
coi riflèss del ciàr de la curt
a vedévum a vegné gió i fiòcch lüminùs.
Se pensava per ul dé adrê:
– Se stanocc a fióca inscé
un méter a la mètt ché.
La camera l’éra gelada
ma suta a la dubia l’era sculdada,
tiravum fœura ul prét e la scaldina
e se durmiva fina a la matina.
Tœucc cuntènt
perchè al dé adrê l’éra San Stéven,
l’éra fésta amò,
favum ul ribatén
e ul capón n’éra avansâ amò un tuchelén.
