Descrizione, testo e note nel documento allegato.
Sô riturnada in curt del Póss
nel mè vècc curtil grònd e spasiùs,
vinticinch famigli gh’éra dènt
e tœucc m’hin riturnâ in mènt.
Ho truvâ una quéi vegètt
a ricurdaven amò i mé dispètt.
Sô entrada ne la mia câ végia
e sô sitada gió sœu ‘na cadréga.
Ho incuminciâ a vardà con nostalgia,
g’héri nel cœur tònta malinconia.
Ul prém l’è sta ul camén
suta la capa gh’éra un ciudén
con tacâ sœu un tripê
induè che se pugiava ul paelén
per fà rusté l’œuf e ul fretadén.
In un cantón ho truvâ la végia cardènsa,
quésta che mia mòm la ghe dava tònta cunfidènsa,
la sarava i dô antén con una ciavètt aruginida
e la scundéva ul salamén in una marmita.
Ho pruvâ amò a dervé un casètt,
ho ritruvâ un fulàr de me fredèll
(de lü m’è restâ apèna quèll),
un vècc petinén de la mia mama
quònt la faséva sœu ul bibén
e una néra cintüra un pô rüvinada
che mè pâ con disinvultüra l’ha purtada.
Intònta che frugavi e che cercavi
i lacrim i mè ricòrd ia bagnavi.
Ho girâ i öcc in de quel’ólter cantón,
a gh’éra amò ul mür tœutt scrustâ,
induè che pugiavi la bicicleta che tont ho druvà.
Vardavi ul pavimènt de matunèi de téra cóta
ormai sapelâ e ruvinâ
e pensavi ai ònn püsê bèi che a svèlt hin andâ.
Un tuchèll de la mia giuventü
l’ho pasada denta ché
ma pürtropp tuscós al va a finé.
Sô fermada un’ura in câ mia
e me sembrava de vedè i mé genitùr in cumpagnìa.
Sô vegnüda fœura adasi adasi
e intònta ul curtìl al vardavi,
quònti sgiügatàtt che favi
e la lunga ringhiéra arüginida
anca lé queicòs la vuréva dêm de la mia vita.
