Descrizione, testo e note nel documento allegato.
In mèss a la campògna vérda
gh’è una lista de téra:
là gh’è la spargéra.
De bun’ura maré e miê
in mèss al sguas a bògnen tœutt i pê.
Tœutt e dü cont ul fèrr in mòn
ia sfilen piòn piòn
e tiren sœu i sparc bèi sòn.
Nisœun a bufa del nas
perchè l’è un mestê che pias;
a biachen gió ul crapón
a cascen fœura i ugión:
g’hònn pagüra de lasà indrê un quéi spargiòtt
che al dé adrê al g’ha del verdòtt.
A impiendisen la caséta
e vònn a câ a ligà i masètt,
ma gh’è sübet ul cliènt che ia fa nètt.
Se fa minga in tèmp a fai sœu
che ghe n’è gemò pœu.
Ul sparc de Mesàch l’è ricercâ
perchè l’è prufümâ:
a gh’è la téra adatâ,
la ghe dà ul savùr
e per quèst a l’è ul migliùr.
Al més de macc a fém fésta:
a prèmien la quantità che gh’è in tésta,
ul mass püsê bèll cunfesiunâ
e ul sparc püsê gròss c’hònn catâ.
Pecâ che i spargèr diminuisen sèmper
perchè i giuen ghe véden minga dènter,
ghe piasen bei còtt in del piatt
sènsa sta lé a diventà matt.
Una vœulta che sparés i ansión
i giuen a vònn a crumpai al Versé a Milòn.
La spargéra la richiét tònt laurà
prima de vèch i sparc prunt de catà.
Ma curagio, o paisòn,
lasèmel no ul timón
che g’hèm tròpp pasión;
la nostra barca la dev andà
perchè de nœum gh’è tœutt de imparà.
Ul nòst esèmpi al dev no muré
ma còl tèmp i giuen hin ubligâ a capé.
