Descrizione, testo e note nel documento allegato.
A la vigilia de l’Epifanìa
sévum tœucc emusiunâ,
bagài e tusòn ritirâ
a spiciavum che ‘l vegnéva sira.
In del cœur che alegrìa:
arivava i Re Magen a la nòcc.
Ai sètt ur de sira me casciaven in lècc
e ghévum de fà a sarà i öcc.
A vegnéven de luntòn
Baldisàr, Gaspàr e Melchiòrr;
arivaven stracch asê
perchè un méter de nev gh’éra in pê.
Preparavum in stònsa un mess gerlètt de fèn
e un pô de aqua in del sidèll:
da la pòrta pasava ul camèll
al bevéva e al mangiava bèll bèll.
Baldisàr sœu la finéstra
al lasava aròns e mandarétt,
e i sò dü cumpògn in sœu ‘l cifón
a metéven nuns, nisciœul e turón.
Quònti vœult se desedavum ca la nòcc lé
per vedè se i Re Magen éren gemò pasâ de ché.
Me pâ al me sentiva a trepilà
e al me diséva: – Dorma, Anna,
hin là in curt di Bisión
al vègn inscià ul camelón.
Ai sés ur de la matina
se sentiva córr de scià e córr de la:
éra arivâ l’Epifania.
Cume sérum mai cuntènt
tœucc che curiusava
ei regàl di ólter se dugiava.
Si a favum vedé e se diséva:
– L’è püsê puerétt ul tò
l’è püsê sciur ul mè.
Ne la mia curt sérum trènta bagài e tusòn
tœucc con queicòss in mòn.
Furtünâ quéi che gh’éra la sunètt
o la bambula che sarava i öcc;
la mia l’éra imbutida de paglierén
l’éra lé tirada cumè l’archètt del viulén,
in facia l’éra bèla rusina
la ciamavi la Bregamina.
Mi a lasaven in mòn quater o cinch dé
e pœu adasi adasi mi a faven sparé:
ghe cambiaven ul vestiari
e ia scundeven in de l’armadi;
inscé restaven prunt per l’ònn adrê
sènsa spènt danê.
