Descrizione, testo e note nel documento allegato.
Un dé pasavi pian pianen
in una cuntrada del mè paesén,
sô fermada denòns d’una strèta via
vardavi quéll che sgiacaven via.
Da una ringhiéra arüginida
bütaven gió mobil che g’héra una vita
éren bèi tegnü
ma arivaven in téra distrü.
Duvévi no vès presènt a una scèna inscé
quanto me dispiaséva a mé:
perchè s’cepà e bütà
mòbil che se pudéva restaurà?
Ho minga resistü a la tentasión
e sô purtada visén a senté una resón:
con amarèsa g’ho parlâ:
– Quèst ché l’è un patrimòni che se pudéva salvà.
Chi mòbil ché se savéven parlà
quònti rimpròver g’héren de fà.
Trè generasión è pasâ
e tœucc éren afesiunâ,
e ògni casetén
al g’ha ul sò ricurdén.
Intònta che parlavi coi giuen piòn piòn
i nòni malinconici me guardaven dal segùnt piòn,
coi öcc arusâ
una quéi piangiüda éren gemò fâ,
e cònt un grópp in gula
e una spina in del cœur:
– Hin pròpi ché a spicià che se mœur;
ma sèm minga gnamò a la fén,
perchè i nòst mobil mi honn destœu ché visén?
E insèma a lùr
è partî i ricòrdi di nòst genitùr.
Ormai hònn de demulé,
in de la vita tütu va a finé:
l’è una rœuda che gira
sortisarà di apartamènt
e i giuen andaròn dènt.
Fòrsa e curagio
a malincœur hèm de cambià,
un ólter nido devum rifà,
dènter al paradis pœu nisœun pudarà scacià.
